Dr. Nightmare

Hıh sonuncuyuz, kâhir ekseriyetle öyle görünür ama Balık en kutsal burçtur... Eros ve Cupid'in oklarıyla vurulup, Parnas Dağı'ndaki 9 ilham perisinin sihirli tozlarıyla kuşatıldığında o aşkın kristal küresinin şavkını hiçbir herze söndüremez... Gözüm dönerse Herkül'ü tanımam... Tüm tanrıları gök ekini gibi biçip jülyen jülyen doğrar, tarağıma diş yaparım... İnsanlara ne yapacağımı siz tahayyül edin.. Balık insanlığın nirengi noktasıdır. Yeri geldiğinde kuzey ışıkları kadar büyüleyici ve bir yaprağın üstündeki şebnem kadar zarif ve şeffaf ama yeri geldiğinde gecenin bir eli kan, bir eli katran kör karanlıklarında acı acı öten bir İshak kuşu kadar tekinsiz...

Muharrem ayı Kerbelâ Olayı'nın yasının tutulduğu ay olması hasebiyle bu cemiyet, "Gökte melek, yerde her can ağlar." dedikten sonra hepsi bir ağızdan "Hoy goygoy canım" diye makamı tamamlar ağlaşırlardı. Bu nedenle bunlara halk arasında "goygoycular" denirdi. Bunlar dolaşırken çok gürültü yapar, herkesin dikkatini çeker ve bitmek bilmeyen bir nakaratı (Hoy goygoy!) terkarlardı. Zamanla bu yüksek sesli, ritmik ve anlamı zamanla kaybolan konuşma tarzı halk arasında "gereksiz ve boş konuşma" anlamında kullanıldı.

Bugün "boş muhabbet" anlamında kullandığımız goygoy kelimesinin kökeni bir yardımlaşma geleneğinden gelir. Eski devirlerde, hassaten İstanbul'da özellikle Muharrem ayında ortaya çıkan ve kendilerine "Goygoycular" denilen özel bir dilenci grubu vardı. Çoğu görme engelli olan ve bir lider eşliğinde kol kola girerek gezen bir topluluktu. Muharrem ayında topladıkları erzakı (pirinç, yağ, bakliyat vb.) kendi aralarında paylaşır ve büyük kazanlarda aşure pişirip fakir fukaraya dağıtırlardı.