Bu Ülkede Halk Artık Haftada 4 Gün Mesai Yapıyor: Peki Az Çalışmanın Etkisi Ne Oldu?
Hollanda, modern iş dünyasının en büyük tabularından birini sessizce yıkıyor: Başarı için çok çalışmak değil, akıllıca çalışmak yeterli mi? Amsterdam’ın kalbinde, De Pijp semtindeki küçük bir danışmanlık firmasından dev kurumsal yapılara kadar uzanan bu değişim, sadece bir çalışma düzeni tercihi değil, aynı zamanda derin bir kültürel dönüşümün yansıması. 'Çocuklarınız sadece bir kez çocuk oluyor' diyen Gavin Arm gibi girişimciler, başarının bedelinin kaçırılmış yıllar olmaması gerektiğini savunarak yedi yıl önce dört günlük mesai sistemine geçti. Üstelik ne maaşlarda bir kesinti yapıldı ne de günlük çalışma saatleri artırıldı.
Detaylar 👇
Bu sistemin temelinde yatan fikir, iş-yaşam dengesini merkeze alarak üretkenliği optimize etmek.
Şirket yöneticileri, çalışanların aynı ücretle daha az iş yaptığı eleştirilerine 'daha akıllıca çalışma' prensibiyle yanıt veriyor. Örneğin, yazılım şirketi Nmbrs’in insan kaynakları müdürü Marieke Pepers, en parlak fikirlerin ofis masasında değil, cuma günü köpeğini gezdirirken geldiğini belirtiyor. Uygulama ile birlikte personel hastalık oranlarının düştüğü ve işe bağlılığın arttığı gözlemlense de bu geçiş her zaman sancısız olmuyor. Yatırımcıları ikna etmek ve 'işler beş güne bile sığmıyor' diyen şüpheci çalışanları gereksiz toplantıları eleyerek ve önceliklendirme yaparak motive etmek sürecin en kritik parçasını oluşturuyor.
Hollanda, haftalık ortalama 32,1 saatlik çalışma süresiyle Avrupa Birliği’nin en az çalışan ülkesi konumunda.
Bu rakam, 36 saat olan AB ortalamasının bir hayli altında kalıyor. Ancak garip bir şekilde, Hollanda kişi başına düşen Gayri Safi Yurtiçi Hasıla ve ekonomik üretim bakımından hem Avrupa’nın hem de OECD’nin zirvesinde yer alıyor. Bu durum, zenginliğin ve rekabetçiliğin yalnızca uzun mesai saatlerine bağlı olduğu varsayımını temelinden sarsıyor. Yine de madalyonun diğer yüzünde sürdürülebilirlik endişeleri var. Ekonomistler, son 15 yılda verimlilik artışının durakladığına dikkat çekerek, yaşam kalitesini korumak için bir noktada üretim artışının şart olduğunu vurguluyor.
Hollanda, OECD ülkeleri arasında yarı zamanlı çalışmanın en yaygın olduğu ülke.
Yüksek vergi oranları ve sosyal yardımlar, bireyleri daha fazla para yerine serbest zamanı tercih etmeye itiyor. Ancak bu 'boş zaman tercihi', yaşlanan nüfus ve azalan işgücü arzı ile birleşince ekonomik bir risk oluşturabiliyor. Özellikle kadın istihdamında görülen yüksek yarı zamanlı çalışma oranları (yaklaşık %75), ülkede kök salmış 'kurumsal muhafazakarlık' ile de ilgili. Yapılan araştırmalar, toplumun büyük bir kesiminin küçük çocuklu annelerin haftada en fazla üç gün çalışması gerektiğine inandığını gösteriyor. Babalar için bu beklentinin çok daha düşük olması, cinsiyetler arası uçurumun hala bir engel teşkil ettiğini kanıtlıyor.
Sendikalar en önemli soruyu soruyor: Mutluluk mu, üretim mi?
Sendikalar, dört günlük çalışma haftasının tükenmişliği önleyerek insanları iş hayatında tutabileceğini ve eğitim, sağlık gibi personel sıkıntısı çekilen sektörleri daha cazip hale getirebileceğini savunuyor. Sonuç olarak Hollanda deneyi, modern insanın en büyük sorusuna bir yanıt arıyor: Hayatın amacı daha fazla üretmek mi, yoksa sahip olduğumuz sınırlı zamanı daha mutlu ve tatmin edici yaşamak mı? Gavin Arm’ın da belirttiği gibi, günün sonunda her şey 'Daha çok mutlu musunuz?' sorusunda düğümleniyor. Eğer cevap evetse, ekonomi politikaları bu mutluluğu sürdürülebilir kılacak yeni yollar bulmak zorunda kalacaktır.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
İlginizi çekebilir;
Yorum Yazın